No time to say goodbye, wenn there's always time to meet again

Ik heb het belgenland weinig van me laten horen de laatste dagen. Het zijn hier vreemde dagen. Het afmelden met allerhande stempels wordt me wat te veel. Mensen dag zeggen, omdat je niet weet of je ze voor woensdag nog terug zult zien. Mensen die je heel lief vindt, moeten achterlaten omdat je hier simpelweg maar gewoon erasmusstudent was, en de lessen in België al weer aan hun tweede week toe zijn.
Als ik een filosofiestudent was, zou ik nu schrijven: het leven is een wervelstorm.
Gelukkig ben ik dat niet. Want wat een onzin :) Ah, het leven is zo mooi. En het biedt zoveel kansen. En nu ben ik treurig omdat ik weggaan moet, maar ik zou moeten gelukkig zijn, om alle mooie momenten die ik hier had. Gun me een paar dagen, en dan lukt het me wel. Sta me toe enkele dagen te treuren, om de schoonheid van het leven.

Hoeh, dat klinkt allemaal droevig. Ik wil iedereen bedanken voor z'n lieve reacties en mailtjes, ook deze week nog. Vooral deze week. De lieve mensen die me bezocht hebben. Want ik hoor nu eenmaal thuis in België. En dat hebben jullie me zo duidelijk laten weten, dat ik nu klaar ben om terug te komen.

Daaaaaag Jena, daaaaaaaag lieve Maria, Csilla, Judith, Nastja, Riad, Gabriel, Pal, Nathalie, Andreas, Elli, Caro, Sylvia, Marianne, Turian. Jullie hebben Jena nog mooier gemaakt dan het al was. Dankje wel voor alles!

Siena De Assis Moreira

Belgien fetzt!

Hanne en Jasper waren op bezoek!!!!!!!!!!!

Het was zalig!! Dinsdag en woensdag hebben we Jena verkend, overdag city-tripping, shoppen en veel parlare. 's Avonds geprobeerd uit te gaan, maar er was niet veel los in het Jenase nachtleven. De Duitse mannekes en vrouwtjes moeten blokken, de examens staan hier voor de deur. Donderdag had ik les en mijn trippers vertrokken naar Weimar, de cultuurstad met onverklaarbaar dichtbijliggend concentratiekamp.

(het gaat niet goed met Sien, ik wou kultuur en koncentratie al met 'k' schrijven. Dat heb je na 4 maand Duitsland)

's Avonds hielden we een feestje op kot, om de drank uit m'n frigo te krijgen. Wat totaal niet gelukt is, de gasten hadden teveel meegenomen.. We eindigden in Havanna Club en hebben ons enorm geamuseerd. Vrijdag was er weer een feestje gepland, maar het was niet in Jena centrum, en we besloten de tramrit links te laten liggen, vooral omdat onze shining star Maria al had afgehaakt en we het dus eigenlijk niet wisten zijn. Het werd een gezellige filmavond, met een film die totaaaal geen triller was volgens Jasper en Sien. Volgens Hanne... 't kind trilt nog na :)

Maar het allerleukst waren de eenvoudige momenten samen. Lekker lang ontbijten, ravotpartijtjes op bed, lachen met de Duitsers, Frans spreken met Duits haar op tegen een Zwitser, de verbroedering België - Duitsland met Hanne en Maria die elkaar al snel gevonden hebben. Prachtige momenten. En een uitstekende planning. Ik weet weer waarom ik over 10 dagen naar huis moet. Erasmus kan niet eeuwig duren, en in België liggen nog vele mooie momenten te wachten om geplukt te worden.

Tot heel gauw nu, nog 9x slapen en ik moet de trein al op. Tempus fugit.

Vanmorgen Italiaans examen gehad, het was poepiesimpel, want je mocht een woordenboek gebruiken. Het telt niet mee in Leuven, jammergenoeg :), ik doe het gewoon uit interesse. Morgen nog mijn laatste referaat, over een moeilijk artikel over sociolinguïstiek, ik hoop dat ik het wat juist begrepen heb. Maar we zien wel. Dan kan het afmelden beginnen. En het pure genieten van de laatste dagen en de mensen. Ik heb me voorgenomen iedereen gewoon: 'tot volgende week' te zeggen. Ik ben geen afscheidnemer, dat vind ik niet fijn.

Dus ook voor jullie: tot volgende week!

De laatste 3 weken. Hellep!

Haha met Gabriel uit Brazilië

Pal (Hongarije), Sien, Gabriel, Csilla (Hong.), Riad (Frankrijk), Maria (Duitsl.), Caro (Duitsl.) wat een bont allegaartje :p

:)

Brasilien tantzt!

Met Leen uit België!!

op de foto met 2 spelers van FC Carl Zeiss Jena ; Haha doe ons dat maar even na!

Nastja maakt een gat in de straat! Gelukkig heeft niemand het gezien! En weet je wat, een week later komen we er weer voorbij en .. het gat is er nog steeds. Lachen!

Charlottka mmmjammie

Verjaardagsfeestje Judith

Mijn Maria en ik

Hallo geliefden, vrienden, kennissen en sympathisanten

Ik mag mijn blog niet in de steek laten. Vandaar: tijd voor een nieuw bericht.
De eerste drie weken hier in Jena zijn voorbijgevlogen.
Er waren weer leuke feestjes, het weerzien met iedereen na de kerstvakantie was
leuk. We hadden ortodox kerstfeest, kwestie van na heel de feestramsamsam maar
nog eens Kerstmis te vieren. We hadden de landenavond van Tunesië die afgezegd
was en kregen Moldavië in de plaats. En gisteren kregen we de kers op de taart:
Brasilië-avond!!!! De presentatie zelf was nogal slapjes, dat in tegenstelling met het
dansen achteraf. De hele avond Brasiliaanse deuntjes, de temperatuur steeg tot
op Brasiliaanse hoogtes en je kon geen enkel lichaamsdeel stilhouden. Gevolg: na een
paar uur volledig gecrasht en tijd om naar huis te gaan, ik kon gewoon niet meer.
Vanavond is het semesterafsluitparty. Hoh, Jena is zot. :)

Volgende week komen Hanne en Jasper ik verlang er zo hard naar dat ik op kot
verloren loop. Er is niet echt dringend schoolwerk en dat is niet goed. De ene prof
moet de informatie voor de paper nog geven, en da's wel jammer want anders kon
ik er al aan begonnen zijn. Die Duitsers hebben nu eenmaal de vervelende gewoonte
al hun papers te schrijven in de lesvrije periode en de proffen passen zich daaraan
aan.

Verder moet ik hier al m'n vertrekdata opgeven en al eens denken waar ik me moet
afmelden en zo. Geen leuke dingen, dat betekent: weldra vertrek. Ik zal het hier missen,
het supermooie Jena met z'n eeuwige sneeuw. De leuke feestjes, elke dag Duits praten,
en vooral de vele lieve mensen. Het afscheid met de meesten zal voorgoed zijn en dat is
geen leuke gedachte. Maar dat weet je voor je vertrekt. Het is ook een droevige gedachte
dat je overal snel vrienden maakt en je dus in je leven nog veel mensen zult moeten missen
die veraf wonen, of die je uit het oog verliest. Maar zo droevig als die gedachte is, zo mooi is
de keerzijde: beseffen dat je bijna overal ter wereld in staat bent een kleine 'thuis' te schaffen,
als je er zelf maar voor openstaat. Dat vind ik zo geruststellend. Dat wist ik voorheen niet. Op
Erasmus leer je heel veel, talen, gewoontes, culturen, respect. Maar als ze me vragen wat ik
geleerd heb zal ik vooral dat thuisgevoel antwoorden. Van de trein stappen in Jena Paradies, en
denken: ah, oef, ik ben terug in Jena. Wondermooi.

Dus lieve mensen, Sien is weldra weer thuis. En Sien is gelukkig. In Jena, in Leuven, in Opwijk of in Beselare. Daaaag!

Auf Wiedersehen!

Hallo olijkerds! Sien is terug in Jena. De spetterende kerstvakantie zit er al weer op si. Weken van vrolijk weerzien, talrijke familiebezoeken met lekker veel eten en zo'n 67000 cadeaus. Hèhè, het was echt fijn. Men zou z'n derzeitiges Wohnort Jena bijna vergeten. Maar zover is het niet gekomen. Na 2 weken was het alweer zover: tijd om terug te vertrekken! Net op tijd eigenlijk, anders word je de Belgische charme en heerlijke frietjes weeral teveel gewoon. Sien vertrok dus dinsdag ruimschoots voor tijd naar Brussel. Daar aangekomen al meteen een slag in het gezicht: de ICE naar Frankfurt is AFGELAST. Geen vertraging, maar gewoon foetsie weg. Pech! De stationmedewerkers geven de volgende oplossing: neem de Thalys die gratis aangeboden wordt, weliswaar zo'n kleine 3u later. Voor mij geen optie, want ik moet om 16u11 mijn aansluiting in Frankfurt hebben. Gelukkig was ik zo vroeg in Brussel en kon ik een eerdere Thalys tot Keulen nemen, die ik echter zelf moest betalen. Wham! Duurder dan m'n volledige ticket Brussel-Jena. Hopende op een vriendelijk terugbetalende nmbs vertrok ik dan maar. Keulen is beter dan niks. In Keulen was ik van plan de volgende ICE naar Frankfurt Hoofdstation te nemen. Aangekomen: ICE van 14u20: AFGELAST. Haha! Wat leuk. Gelukkig is er nog een ICE naar Frankfurt Luchthaven van 13u55. Ik spring op deze trein en spoor weer wat verder. In Frankfurt Luchthaven vraag ik de stationsmedewerker of de ICE waarvoor ik gereserveerd had wel degelijk door dit station passeert. M'n mama en m'n Jonasje hadden namelijk op de site gezien dat er met die halte iets mis was. Jaja, verzekert de man me, hij rijdt, enkel vanop een ander spoor dan het voorziene. Maar de dag zou niet volledig geslaagd zijn, moest er niet plots op het bord verschenen zijn: 16u11: AFGELAST. Ongelofelijk! Ik had beter m'n intuïtie, mama en vriend gevolgd en de man van het spoor niet geloofd. Maar ja, we werden dus naar Frankfurt Hoofdstation gestuurd en van daaruit aangeraden de volgende ICE van 17u20 te nemen. En zo kwam Sien uiteindelijk aan in Weimar, met een ICE die zelf ook weer 28 min vertraging had. Gelukkig stond in Weimar de aansluiting nog mooi te wachten, ik sprong erop en kwam om 20u30 eindelijk aan in..mijn Jena. Goeie raad voor mensen met lichte heimwee: neem alle treinen die afgelast zijn, je zult 's avonds zo blij zijn als je op je bestemming arriveert. Tot slot nog enkele Dresden-kiekjes. Na 15u naar Jena rijden (ipv 8) verdienen die snaken wel een plekje op m'n blog, nietwaar:

Berlin II

Dag drie werd gevuld met een vlooienmarkt, een visite bij de ziekenzorg, een fotoreportage bij het stulpje van de Bundespräsident en een bezoekje aan de kern van het westen, de winkelcentra in de winkelstraat. Het was ons daar wat te druk en we vluchtten. Terug naar de joodse buurt en ons favoriete restaurantje met de mooooooooooie kerstboom J We zagen ook het paradijselijke Schloss Charlottenburg met bijhorende, wat dacht je.. kerstmarkt.

Berlijn, je zit in m’n hart. Berlijn, wat ben je mooi. Wat is het leven mooi. Soms is het leven zo mooi als een blokje verse smeerkaas.

Berlin I

Berlijn was geweldig mooi. We bekeken eerst een stuk muur. Kwestie van zeker te zijn dat we wel degelijk in Berlijn waren en kwestie van eens te informeren naar een goeie bouwfirma hier in het Duitse. En dan begon het echte sprookje. We stapten uit aan de haltestelle unter den Linden en daar in de verte, rees hij voor onze petoeterige neusjes op: de enige echte Brandenburger Tor. Moeilijk te geloven dat de poort die nu eigenlijk de keizerin der Duitse poorten is enkele luttele jaren geleden nog volledig in Berlijn-Oost stond. We wandelden verder op de grote allee, Unter den Linden. Schitterend, geen woorden voor, wat een wereldse gebouwen! In de universiteit sprongen we snel even binnen. Jena is super, maar stel je voor dat je daar studeert, zo’n pracht van ’n gebouw! En de trap binnen was ook uniek in de wereld, Rachelle en ik zijn er helemaal fan van: op elke trede staat ’n bordje: pas op, trapje. HAHA hilarisch en dat in ’n oerserieus gebouw, ik kwam niet meer bij. Dus besloten we maar verder te gaan en ’n kerstmarktje te doen, het eerste van de 5 die we deden J MM lekker warme drankjes drinken en veel kijken naar de fantastische mooie cadeautjes. We bekeken nog de Doms, die zijn wondermooi ’s avonds en de mooie Schlossbrücke met oude beelden. Dan was het al huiswaartskeertijd, want de trams rijden niet zo laat. We dronken ons dan maar lazarus aan chocomelks en cola’s in het pubje bij de jeugdherberg. De bubbleroom was de onze. We hoopten op champagne en n whirlpool, maar tevergeefs. Toch ’n gezellig stekje, al word je er gewekt door de Australiërs die binnen en buiten huppen. Altijd geweten dat die kangoeroes vreemde beestjes zijn.

De volgende dag bezochten we het jodenmuseum, dat 2 verdiepingen lang alles wat joods is voorstelt en dan de hele holocaust in 5 luttele paneeltjes samenvat. Die Duitsers. Ik zal ze nooit begrijpen. Dag 2 werd nog gevuld met Checkpoint Charlie, een levensechte tentoonstelling over de nazi’s, de wondermooie joodse synagoge en als Schmankerl (kers op de taart) TOT en MET: ons nachtelijk bezoek aan de Reichstag. Om nooit meer te vergeten. Zo’n uitzicht. Zo’n wondermooi kerstversierde stad. Zo’n prachtige stad en zo’n heerlijke kerstbomen. Angela weet waarom ze Bundeskanzlerin is. Nog een weetje voor de fans: onze vriend Adolf was nooit in de Bundestag. Die brandde af in de jaren ’30. Sneu voor hem. Maar hij moet het maar weten. ‘k Heb het altijd een fout besnorde eikel met te slappe rechterhand gevonden.