Ik heb het belgenland weinig van me laten horen de laatste dagen. Het zijn hier vreemde dagen. Het afmelden met allerhande stempels wordt me wat te veel. Mensen dag zeggen, omdat je niet weet of je ze voor woensdag nog terug zult zien. Mensen die je heel lief vindt, moeten achterlaten omdat je hier simpelweg maar gewoon erasmusstudent was, en de lessen in België al weer aan hun tweede week toe zijn.
Als ik een filosofiestudent was, zou ik nu schrijven: het leven is een wervelstorm.
Gelukkig ben ik dat niet. Want wat een onzin :) Ah, het leven is zo mooi. En het biedt zoveel kansen. En nu ben ik treurig omdat ik weggaan moet, maar ik zou moeten gelukkig zijn, om alle mooie momenten die ik hier had. Gun me een paar dagen, en dan lukt het me wel. Sta me toe enkele dagen te treuren, om de schoonheid van het leven.
Hoeh, dat klinkt allemaal droevig. Ik wil iedereen bedanken voor z'n lieve reacties en mailtjes, ook deze week nog. Vooral deze week. De lieve mensen die me bezocht hebben. Want ik hoor nu eenmaal thuis in België. En dat hebben jullie me zo duidelijk laten weten, dat ik nu klaar ben om terug te komen.
Daaaaaag Jena, daaaaaaaag lieve Maria, Csilla, Judith, Nastja, Riad, Gabriel, Pal, Nathalie, Andreas, Elli, Caro, Sylvia, Marianne, Turian. Jullie hebben Jena nog mooier gemaakt dan het al was. Dankje wel voor alles!
Siena De Assis Moreira
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten